ถึงแม้เขาจะเข้าใจธรรมที่เราแสดงสักบทเดียวนั่นก็ยังจะเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลและความสุขแก่ชนทั้งหลายเหล่านั้นตลอดกาลนาน.==========ความอยาก (ตัณหา)-บาลี มหา. ที. ๑๐/๖๗/๕๘.คือ ต้นเหตุแห่งการทะเลาะวิวาท เพราะอาศัยตัณหา (ความอยาก) จึงมี การแสวงหา (ปริเยสนา); เพราะอาศัยการแสวงหา จึงมี การได้ (ลาโภ); เพราะอาศัยการได้ จึงมี ความปลงใจรัก (วินิจฺฉโย); เพราะอาศัยความปลงใจรัก จึงมี ความกำหนัดด้วยความพอใจ (ฉนฺทราโค); เพราะอาศัยความกำหนัดด้วยความพอใจ จึงมี ความสยบมัวเมา (อชฺโฌสานํ); เพราะอาศัยความสยบมัวเมา จึงมี ความจับอกจับใจ (ปริคฺคโห); เพราะอาศัยความจับอกจับใจ จึงมี ความตระหนี่ (มจฺฉริยํ); เพราะอาศัยความตระหนี่ จึงมี การหวงกั้น (อารกฺโข); เพราะอาศัยการหวงกั้น จึงมี เรื่องราวอันเกิดจากการหวงกั้น (อารกฺขาธิกรณํ); กล่าวคือ การใช้อาวุธไม่มีคม การใช้อาวุธมีคม การทะเลาะ การแก่งแย่ง การวิวาท การกล่าวคำหยาบว่า “มึง ! มึง !” การพูดคำส่อเสียด และการพูดเท็จทั้งหลาย : ธรรมอันเป็นบาปอกุศลเป็นอเนก ย่อมเกิดขึ้นพร้อม ด้วยอาการอย่างนี้.

ถึงแม้เขาจะเข้าใจธรรมที่เราแสดงสักบทเดียวนั่นก็ยังจะเป็นไปเพื่อประโยชน์เกื้อกูลและความสุขแก่ชนทั้งหลายเหล่านั้นตลอดกาลนาน.

==========

ความอยาก (ตัณหา)

-บาลี มหา. ที. ๑๐/๖๗/๕๘.

คือ ต้นเหตุแห่งการทะเลาะวิวาท 

เพราะอาศัยตัณหา (ความอยาก) จึงมี การแสวงหา (ปริเยสนา); 

เพราะอาศัยการแสวงหา จึงมี การได้ (ลาโภ); 

เพราะอาศัยการได้ จึงมี ความปลงใจรัก (วินิจฺฉโย); 

เพราะอาศัยความปลงใจรัก จึงมี ความกำหนัดด้วยความพอใจ (ฉนฺทราโค); 

เพราะอาศัยความกำหนัดด้วยความพอใจ จึงมี ความสยบมัวเมา (อชฺโฌสานํ); 

เพราะอาศัยความสยบมัวเมา จึงมี ความจับอกจับใจ (ปริคฺคโห); 

เพราะอาศัยความจับอกจับใจ จึงมี ความตระหนี่ (มจฺฉริยํ); 

เพราะอาศัยความตระหนี่ จึงมี การหวงกั้น (อารกฺโข); 

เพราะอาศัยการหวงกั้น จึงมี เรื่องราวอันเกิดจากการหวงกั้น (อารกฺขาธิกรณํ); กล่าวคือ การใช้อาวุธไม่มีคม การใช้อาวุธมีคม การทะเลาะ การแก่งแย่ง การวิวาท การกล่าวคำหยาบว่า “มึง ! มึง !” การพูดคำส่อเสียด และการพูดเท็จทั้งหลาย : ธรรมอันเป็นบาปอกุศลเป็นอเนก ย่อมเกิดขึ้นพร้อม ด้วยอาการอย่างนี้.