พระอนาคามี เริ่มจะรู้จักตัวเองมากขึ้น คือรู้ว่าเป็นธรรมชาตินามธรรมอันหนึ่งจึงเป็นเหตุให้การเกิดในภพใหม่ต่อไป กลายเป็นภพนามกาย(กายทิพย์)ตลอดไปจนถึงบรรลุสัจจะกิริญาณอรหัตผล ท่านจึงไม่สามารถอุบัติเกิดในกายมหาภูตรูปสี่ได้อีกพระสกิทาคามี ที่ท่านต้องเกิดเป็นมนุษย์คราวเดียวเพราะ ยังมีเชื้อในกามธาตุแบบหยาบอยู่ อันได้แก่ ราคะ โทสะ โมหะ เบาบางนั่นแหละเพราะว่าถึงแม้ตัวราคะโทสะโมหะจะเบาบางแต่มันก็ยังทำอันตรายต่อ อุปจาระสมาธิได้ถ้าพระสกิทาคามีสามารถทรงอุปจาระสมาธิได้ตลอดเวลา ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเกิดเป็นมนุษย์อีกเพราะสมาธิระดับอุปจาระสมาธิ เป็นสมาธิระดับสูงสุดในกามาวจรภูมิ ผู้ที่จะอยู่ยงคงกระพันในการเป็นเทวดาในชั้นกามาวจร ต้องมีอุปจาระสมาธิเกิดขึ้นตลอดเวลา พระสกิทาคามีทรงอุปจาระสมาธิบ่อยครั้งกว่าพระโสดาบันพระโสดาบันทรงอุปจาระสมาธิไม่บ่อยเท่าพระสกิทาคามี เพราะจิตยังมีส่วนแห่งราคะโทสะโมหะที่มากกว่าพระสกิทาคามีส่วนพระอนาคามีนั่น ทรงสมาธิตลอดเวลาสมาธิขั้นแรกก็คือปลอดจากนิวรณ์ธรรมเป็นสมบัติของพระอนาคาที่ไม่หนักในด้านสมาธิทุกองค์ ส่วนพระอนาคาที่หนักในด้านสมาธิ ก็ฌาณสี่ ไปจนถึง สัญญาเวทยิตนิโรธ#รอครูบาอาจารย์คอนเฟริมนี่แหละคือ #อภิธรรม#อุปจาระสมาธิ มีอยู่๗ระดับ๑ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตมนุษย์ภูมิ๒ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตจาตุมหาราชิกาภูมิ๓ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตตาวติงภูมิ๔ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตยามาภูมิ๕ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตตุตาภูมิ๖ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตนิมมานรตีภูมิ๗ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตปรนิมมิตวสวัตตีภูมิการเกิดของสัตว์ในกามาวจรภูมิ จึงต่างกัน ตรงที่ อุปจาระสมาธิ ในขณะแห่งปฏิสนธิวิญญาณ

พระอนาคามี เริ่มจะรู้จักตัวเองมากขึ้น คือรู้ว่าเป็นธรรมชาตินามธรรมอันหนึ่ง

จึงเป็นเหตุให้การเกิดในภพใหม่ต่อไป กลายเป็นภพนามกาย(กายทิพย์)ตลอดไปจนถึงบรรลุสัจจะกิริญาณอรหัตผล   ท่านจึงไม่สามารถอุบัติเกิดในกายมหาภูตรูปสี่ได้อีก

พระสกิทาคามี ที่ท่านต้องเกิดเป็นมนุษย์คราวเดียวเพราะ ยังมีเชื้อในกามธาตุแบบหยาบอยู่ อันได้แก่ ราคะ โทสะ โมหะ เบาบางนั่นแหละ

เพราะว่าถึงแม้ตัวราคะโทสะโมหะจะเบาบาง

แต่มันก็ยังทำอันตรายต่อ อุปจาระสมาธิได้

ถ้าพระสกิทาคามีสามารถทรงอุปจาระสมาธิได้ตลอดเวลา ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเกิดเป็นมนุษย์อีก

เพราะสมาธิระดับอุปจาระสมาธิ เป็นสมาธิระดับสูงสุดในกามาวจรภูมิ ผู้ที่จะอยู่ยงคงกระพันในการเป็นเทวดาในชั้นกามาวจร ต้องมีอุปจาระสมาธิเกิดขึ้นตลอดเวลา   พระสกิทาคามีทรงอุปจาระสมาธิบ่อยครั้งกว่าพระโสดาบัน

พระโสดาบันทรงอุปจาระสมาธิไม่บ่อยเท่าพระสกิทาคามี เพราะจิตยังมีส่วนแห่งราคะโทสะโมหะที่มากกว่าพระสกิทาคามี

ส่วนพระอนาคามีนั่น ทรงสมาธิตลอดเวลา

สมาธิขั้นแรกก็คือปลอดจากนิวรณ์ธรรม

เป็นสมบัติของพระอนาคาที่ไม่หนักในด้านสมาธิทุกองค์ ส่วนพระอนาคาที่หนักในด้านสมาธิ ก็ฌาณสี่ ไปจนถึง สัญญาเวทยิตนิโรธ

#

รอครูบาอาจารย์คอนเฟริม

นี่แหละคือ #อภิธรรม#

อุปจาระสมาธิ มีอยู่๗ระดับ

๑ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตมนุษย์ภูมิ

๒ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตจาตุมหาราชิกาภูมิ

๓ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตตาวติงภูมิ

๔ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตยามาภูมิ

๕ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตตุตาภูมิ

๖ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตนิมมานรตีภูมิ

๗ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตปรนิมมิตวสวัตตีภูมิ

การเกิดของสัตว์ในกามาวจรภูมิ จึงต่างกัน ตรงที่ อุปจาระสมาธิ ในขณะแห่งปฏิสนธิวิญญาณ