ภิกษุทั้งหลาย ! เปรียบเหมือนพรานเบ็ดซัดเบ็ดที่เกี่ยวเหยื่อลงไปในห้วงน้ำลึกปลาที่เห็นแก่เหยื่อตัวใดตัวหนึ่ง จะพึงกลืนเบ็ดนั้นเข้าไป.ภิกษุทั้งหลาย ! ด้วยอาการนี้แหละ ปลาที่กลืนเบ็ดตัวนั้นถึงแล้วซึ่งความพินาศ ถึงแล้วซึ่งความฉิบหาย เพราะพรานเบ็ดแล้วแต่พรานเบ็ดนั้นใคร่จะทำตามอำเภอใจอย่างใด.ภิกษุทั้งหลาย ! ฉันใดก็ฉันนั้น,เบ็ดหกตัวเหล่านี้ มีอยู่ในโลก เพื่อความฉิบหายของสัตว์ทั้งหลาย เพื่อฆ่าสัตว์ทั้งหลาย เบ็ดหกตัวนั้น เป็นอย่างไรเล่า ?เบ็ด ๖ ตัวนั้น คือรูป ที่เห็นด้วยตาก็ดี,เสียง ที่ฟังด้วยหูก็ดี,กลิ่น ที่ดมด้วยจมูกก็ดี,รส ที่ลิ้มด้วยลิ้นก็ดี,โผฏฐัพพะ ที่สัมผัสด้วยกายก็ดี,และธรรมารมณ์ที่รู้แจ้งด้วยใจก็ดี, มีอยู่ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าปรารถนา น่ารักใคร่น่าพอใจที่ยวนตา ยวนใจให้รัก เป็นที่เข้าไปตั้งอาศัยอยู่แห่งความใคร่ และเป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัดย้อมใจ.ถ้าภิกษุเพลิดเพลิน พร่ำสรรเสริญเมาหมกอยู่ซึ่งอารมณ์มีรูปเป็นต้นนั้นไซร้.ภิกษุทั้งหลาย ! ภิกษุนี้ เราเรียกว่าผู้กลืนเบ็ดของมาร ถึงแล้วซึ่งความพินาศ ถึงแล้วซึ่งความฉิบหาย แล้วแต่มารผู้มีบาปใคร่จะทำประการใด แล.- สฬา. สํ. ๑๘/๑๙๗/๒๘๙.

พระอนาคามี เริ่มจะรู้จักตัวเองมากขึ้น คือรู้ว่าเป็นธรรมชาตินามธรรมอันหนึ่ง

จึงเป็นเหตุให้การเกิดในภพใหม่ต่อไป กลายเป็นภพนามกาย(กายทิพย์)ตลอดไปจนถึงบรรลุสัจจะกิริญาณอรหัตผล   ท่านจึงไม่สามารถอุบัติเกิดในกายมหาภูตรูปสี่ได้อีก

พระสกิทาคามี ที่ท่านต้องเกิดเป็นมนุษย์คราวเดียวเพราะ ยังมีเชื้อในกามธาตุแบบหยาบอยู่ อันได้แก่ ราคะ โทสะ โมหะ เบาบางนั่นแหละ

เพราะว่าถึงแม้ตัวราคะโทสะโมหะจะเบาบาง

แต่มันก็ยังทำอันตรายต่อ อุปจาระสมาธิได้

ถ้าพระสกิทาคามีสามารถทรงอุปจาระสมาธิได้ตลอดเวลา ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเกิดเป็นมนุษย์อีก

เพราะสมาธิระดับอุปจาระสมาธิ เป็นสมาธิระดับสูงสุดในกามาวจรภูมิ ผู้ที่จะอยู่ยงคงกระพันในการเป็นเทวดาในชั้นกามาวจร ต้องมีอุปจาระสมาธิเกิดขึ้นตลอดเวลา   พระสกิทาคามีทรงอุปจาระสมาธิบ่อยครั้งกว่าพระโสดาบัน

พระโสดาบันทรงอุปจาระสมาธิไม่บ่อยเท่าพระสกิทาคามี เพราะจิตยังมีส่วนแห่งราคะโทสะโมหะที่มากกว่าพระสกิทาคามี

ส่วนพระอนาคามีนั่น ทรงสมาธิตลอดเวลา

สมาธิขั้นแรกก็คือปลอดจากนิวรณ์ธรรม

เป็นสมบัติของพระอนาคาที่ไม่หนักในด้านสมาธิทุกองค์ ส่วนพระอนาคาที่หนักในด้านสมาธิ ก็ฌาณสี่ ไปจนถึง สัญญาเวทยิตนิโรธ

#

รอครูบาอาจารย์คอนเฟริม

นี่แหละคือ #อภิธรรม#

อุปจาระสมาธิ มีอยู่๗ระดับ

๑ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตมนุษย์ภูมิ

๒ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตจาตุมหาราชิกาภูมิ

๓ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตตาวติงภูมิ

๔ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตยามาภูมิ

๕ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตตุตาภูมิ

๖ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตนิมมานรตีภูมิ

๗ อุปจาระสมาธิ ระดับจิตปรนิมมิตวสวัตตีภูมิ

การเกิดของสัตว์ในกามาวจรภูมิ จึงต่างกัน ตรงที่ อุปจาระสมาธิ ในขณะแห่งปฏิสนธิวิญญาณ

ภิกษุทั้งหลาย ! เปรียบเหมือนพรานเบ็ด

ซัดเบ็ดที่เกี่ยวเหยื่อลงไปในห้วงน้ำลึก

ปลาที่เห็นแก่เหยื่อตัวใดตัวหนึ่ง จะพึงกลืนเบ็ดนั้นเข้าไป.

ภิกษุทั้งหลาย ! ด้วยอาการนี้แหละ ปลาที่กลืนเบ็ดตัวนั้น

ถึงแล้วซึ่งความพินาศ ถึงแล้วซึ่งความฉิบหาย 

เพราะพรานเบ็ดแล้วแต่พรานเบ็ดนั้นใคร่จะทำตามอำเภอใจอย่างใด.

ภิกษุทั้งหลาย ! ฉันใดก็ฉันนั้น,

เบ็ดหกตัวเหล่านี้ มีอยู่ในโลก เพื่อความฉิบหายของสัตว์ทั้งหลาย เพื่อฆ่าสัตว์ทั้งหลาย เบ็ดหกตัวนั้น เป็นอย่างไรเล่า ?

เบ็ด ๖ ตัวนั้น คือ

รูป ที่เห็นด้วยตาก็ดี,

เสียง ที่ฟังด้วยหูก็ดี,

กลิ่น ที่ดมด้วยจมูกก็ดี,

รส ที่ลิ้มด้วยลิ้นก็ดี,

โผฏฐัพพะ ที่สัมผัสด้วยกายก็ดี,

และธรรมารมณ์ที่รู้แจ้งด้วยใจก็ดี, มีอยู่

ซึ่งเป็นสิ่งที่น่าปรารถนา น่ารักใคร่น่าพอใจ

ที่ยวนตา ยวนใจให้รัก เป็นที่เข้าไปตั้งอาศัยอยู่

แห่งความใคร่ และเป็นที่ตั้งแห่งความกำหนัดย้อมใจ.

ถ้าภิกษุเพลิดเพลิน พร่ำสรรเสริญ

เมาหมกอยู่ซึ่งอารมณ์มีรูปเป็นต้นนั้นไซร้.

ภิกษุทั้งหลาย ! ภิกษุนี้ เราเรียกว่า

ผู้กลืนเบ็ดของมาร ถึงแล้วซึ่งความพินาศ ถึงแล้วซึ่งความฉิบหาย แล้วแต่มารผู้มีบาปใคร่จะทำประการใด แล.

- สฬา. สํ. ๑๘/๑๙๗/๒๘๙.